ملاحظه وصول فايده به مستحق باشد و للّه درّ قائله . بيت : راحت و رنج چون بود گذران * رنج كش بهر راحت دگران زانكه باشد به مزرع اميد * رنج تو تخم راحت جاويد هميشه متمناى درويشان و سالكان آخرت ، حصول درد است و حزن و الم از نايافت مطلوب و مقصود و للّه درّ قائله ، بيت : به جاى هر سر مو بر تن من باد صد نشتر * اگر خالى ز درد دوست خواهم يك سر مو را و بنده طالب نيازمند چنان بايد كه سكان ( 280 ر ) طايفه بزرگوار را هيچ از تعظيم و توقير فروگذار نكند . زيرا كه در مناجات حضرت قطب الاقطاب ، آن شاه مسند ارشاد ، خواجه بهاء الحق و الدين - قدّس اللّه سرّه - مذكور است كه چند سال مرا اشارت به خدمت و تربيت حيوانات شد كه نيازمندى پيش سگ كردم و از آن در حق خود ناله حزين مىشنودم و من دست برداشته آمين مىگفتم و آن حيوان به پشت افتاده دست‌ها و پاهاى خود را بر هوا كرده ناله مىكرد . دانستم كه به جهت من به درگاه إله مىناليد . بيت : اگر پاى سگى مىبوسم اى ناصح مزن طعنه * كه من روزى به كوى آشنايى ديده‌ام او را حق - سبحانه و تعالى - قادر است و مىتواند كه جميع حيوانات و نباتات را در حق نيازمندان درگاهش مناجات آرد . زيرا كه اگر او را به بندهء از بنده‌ها عنايت باشد اسباب آن را مهيا گرداند و به آن بهانه در رحمت برو بگشايد و از رباعيات اكمل العرفا ، خواجه ابو الوفا - قدّس اللّه سرّه - رباعى كه حسب حال اين ضعيف بود در اين آورده مىشود . و منها : اى سرّ تو در سينه هر صاحب راز * پيوسته در رحمت تو بر همه باز هر كس كه به درگاه تو آيد به نياز * نوميد ز درگاه تو كى گردد باز * * *